Debbie in Toulouse: augustus 2008

De afgelopen week zijn François en ik op vakantie geweest in Spanje: in Torla en Agèr. Torla ligt net over de Spaans-Franse grens in de Pyreneën en dit bergdorpje wordt vooral bezocht door toeristen die graag in de Ordesa-vallei willen wandelen; een nationaal park dat er net naast ligt. Agèr is een delta-site waar François een mooie wandeling wist, die we hebben gemaakt.

Zaterdag: Toulouse – Val Louron. Aan t eind van de middag heb k Romi achter gelaten bij een vriend om naar Val Louron te vertrekken, een delta-site vlak bij de grens waar François had gevlogen.

Zondag: Val Louron-Torla. Via Aínsa zijn we naar Torla gereden. Onderweg zijn we gestopt bij een stuwmeer waarin een dorpje ten onder is gegaan: de Spanjaarden hebben ooit besloten dat juist die ene plek wel goed was voor dit stuwmeer; helaas dus voor de bewoners van t dorpje dat net op die plek lag… De kerktoren steekt nog altijd boven het waterniveau uit!

Maandag: Torla-La Cuta (6h). Vanaf Torla vertrekken we -lopend- richting de ‘berg’ die La Cuta heet, een hoogteverschil van zo’n 1160 meter (beginnend op 980, hoogste punt 2140). Bedoeling was om via de Vallé d'Ordesa terug te lopen, maar de bewolking hing behoorlijk laag en vanaf 2000 m zaten we zelfs in de bewolking. Aangezien we de route niet kenden, en wisten dan het eventueel zou kunnen gaan onweren, hebben we besloten om te keren en dezelfde weg terug te nemen. Een wandeling van 6 uur die jammer genoeg deels in de bewolking wegviel... Wel een idee gekregen van de omgeving en ideeën opgedaan voor verdere wandelingen. En, aangezien ik niet zo gewend ben om te wandelen, een goede opmars voor de rest van de vakantie!

Dinsdag: Vallé d'Ordesa (8,5h). Met een shuttle-bus gaan we naar het nationale park 'Ordesa y Monte Perdido'. Daar aangekomen is t nog bewolkt en zien we nog niet veel van de prachtige canyon. We beginnen de wandeling met een enorme klim: 600 meter hoogteverschil overwinnen! Zandpaadjes en over rotsen klauteren in een bos. Heel mooi en heel vermoeiend tegelijkertijd. Eenmaal op t goede niveau aangekomen werden we beloond met een mooi uitzicht over de vallei, alhoewel t nog steeds bewolkt was (niet goed voor mooie foto's...). Daarna de vallei gevolgd, maar op 600 meter hoogte, dus een goed uitzicht: een super-route! Vervolgens tot de vallei afgedaald waar we hebben gelunchd en toen weer opgepakt richting een refugio (berghut) vanaf waar je naar de Monte Perdido zou kunnen klimmen. We hebben de berghut niet helemaal gehaald (we moesten nog terug en de bewolking zag er niet heel goed uit), maar vanaf deze oostelijke kant van de vallei hadden we wel een prachtig uitzicht over de hele vallei. De zon deed nu soms ook mee, dus gelukkig hebben we nog wat mooie foto's kunnen maken! Na 5,5 uur wandelen dus teruggekeerd, en door de vallei teruggelopen, wat mooi was, maar wel erg lang ;-) Uiteindelijk hebben we zo'n 8,5 uur gelopen (pauzes niet meegeteld) en bij terugkomst hebben we lekker met de voeten omhoog een boek gelezen, na de douche (koud!) een biertje (ook koud!) genomen en daarna lekker in een restaurantje gegeten! Een prachtige dag!

Woensdag: Deshabitado (8h). Nadat we s ochtends weer t ontbijt hadden genomen in een cafétje, zijn we in de auto gestapt richting het dorpje Giral. Dat is een verlaten dorpje, en we hebben een wandeling gemaakt langs 5 verlaten dorpjes. In dit gebied leefden zo'n 70 jaar geleden nog 300 mensen, nu zijn er nog 3 of 4 (dat weten ze niet eens!) over. Tenminste, dat staat op de borden. Oorzaak: om erosie tegen te gaan in dit bergachtige gebied hebben ze bomen geplant, ook op de akkers van de boeren die er woonden. Zonder werk zijn ze weggetrokken, de dorpen leeg achterlatend. We hebben hierin een vrij lange wandeling gemaakt, niet zozeer zwaar door hoogteverschillen (maar 500 m) ;-) maar wel doordat t gewoonweg een lange tocht was. Een rare wandeling: van de 5 verlaten dorpen waren er maar 2 echt verlaten... In t 2e dorp waren jongeren ingetrokken, krakers dus die in alle rust willen wonen (ok, drugs willen gebruiken?!). We voelden ons niet 100% op ons gemak hier, alhoewel een jonge vrouw ons vriendelijk vroeg of we de weg kenden. Doorgelopen en t 3e dorp was wel echt verlaten, dus daar een lunchpauze gehouden. Twas raar om aan te komen in een dorp waar je niemand verwacht en waar toch mensen blijken te wonen, maar ook vreemd om in een echt verlaten dorp met prachtige huizen rond te lopen. Door de bossen naar t 4e dorp gelopen, waar iemand woonde die op borden aangaf anarchist te zijn :-). Ook maar snel voorbij gelopen dus. In het 5e dorp woonden 'normale mensen' voorzover we weten: een groententuintje, een zonnepaneel en een auto naast de deur. Aan t eind van de 8 uur durende wandeling waren we blij bij de auto aan te komen en rustig aan te kunnen doen in de avond.

Donderdag: Torla-Huesca-Agèr. S ochtends wat later opgestaan (niet om 7 uur zoals de 3 voorgaande dagen) en na t ontbijt naar Huesca gereden. Onderweg zijn we duidelijk een groot contrast tussen de Spaanse dorpjes en steden tegengekomen: de dorpjes zijn oud, vervallen, soms half-leegstaand, niet-onderhouden en er is niet veel meer te vinden (werk, winkels etc). De steden daarentegen zijn "Amerikaans": brede straten en trottoirs in blokken, parken, en overal winkeltjes (die door een of ander feest vrijwel allemaal gesloten waren...). In Agèr aangekomen zijn we naar de startsplaats voor t delta-vliegen gereden, vanaf waar we een prachtig uitzicht over de vallei hadden.

Vrijdag: Corça-La Puente de Montañana (6h). S ochtends in de rij bij de bakker voor t ontbijt, en daarna onderweg naar Corça, een dorpje van 15 huizen waar de weg ophoudt. Vanaf daar langs een stuwmeer richting de canyon gelopen. Dat daalde en steeg een beetje, maar niet meer dan zo'n 300m. We kwamen uit in het smalste deel van de canyon waar t stenen- en zandpad overging in een uitgehakt pad in de rotswand. Dat wil zeggen: een pad van ruim een meter breed met een stalen koord aan de rotswand om je nog enigszins veilig te voelen. O ja, ernaast was dus een rotswand van 40m... Op dat soort momenten ben ik wel blij met François die nuchter vraagt of mn veters goed vast zitten, en me elke 5 minuten eraan herinnert goed het koord vast te houden (enigszins overbodig, maar wel fijn). Rustig aan lopend, en goed uitkijkend (en dat doet echt niet iedereen!) kwamen we aan op een vlakker stuk, waar we hebben gelunchd. Daarna dezelfde weg terug. We waren moe en het was warm (het was zowaar zonnig!) dus hebben we lekker uitgerust aan de waterkant van het stuwmeer. Voeten laten afkoelen (twas wat fris om te zwemmen) en s avonds weer een restaurantje voordat we op dunne matjes hebben geslapen, aangezien t goed-slapende, dikke luchtbed een gaatje had opgelopen... :S

Zaterdag: Agèr-Toulouse. Een korte wandeling (oke, 2h) over de bergketen naast Agèr, waar dus ook gevlogen kan worden. Het was koud, niet meer dan 10 graden, maar wel met een onwijs goed uitzicht van minstens 200 km. We hebben nog wat gepraat met de brandweerman die op de uitkijk staat en naar eventuele vuren zoekt tussen de Pyreneeën en de bergketens vlak voor Barcelona. Daarna op de terugweg, door de Pyreneeën, naar Toulouse. In Toulouse nog een prima restaurant gedaan, en zo de vakantie afgesloten.

Genoeg geschreven nu! Kheb t nog niet eens gehad over de vervelende, herrie-makende Nederlanders op de camping (het spijt me, maar t was echt waar), over de ontzettende goedkope benzine (1,10 euro voor 1 l euro95) of over de rare etensstijl van de Spanjaarden (ontbijt: sandwich, lunch: sandwich, diner: sandwich...), maar het is wel even genoeg :-)

Groetjes,
Debbie en Francois

Et pour ceux qui ne parlent pas (encore) Néerlandais, un petit résumé en Français :

François et moi, nous sommes partis pour l'Espagne dimanche dernier. Depuis Val Louron, où François avait volé le samedi, on a fait un peu de route via Aínsa et jusqu'à Torla (à 15 km de la frontière Français-Espagnol, dans le sud de Gavarnie).

Lundi: Torla - La Cuta (6h). On est partis pour une première rando juste derrière le camping, en montant sur une grande butte (2236m) qui s'appelle La Cuta. Un dénivelé de 1160m en 6h (aller-retour), un bon début de nos vacances! Arrivant vers le sommet, il y avait deux 'miradors', des points-de-vues, même un panneau montrant les montagnes devant nous, mais on n'a rien vu: on était dans les nuages! On est retournés et on a pris un bon diner à Torla.

Mardi: Vallé d'Ordesa (8,5h). On part tôt le matin en navette pour le parc national de 'Vallé d'Ordesa y Monte Perdido'. Il fait encore nuageux, mais ça a l'air de s'améliorer. On part directement avec la partie le plus dur: on monte 600m en 1km! Bien raid donc, on monte en zig-zag sur le pente, et on arrive en haut après 1h / 1,5h. Le mirador ne donne pas encore la vue qu'on avait espéré, car les nuages ne sont pas encore disparus. On part sur le route qui allonge le vallée, en descendant très lentement (400m en 7 km) et avec un peu de soleil on vois bien les couleurs de la vallée: rouge, vert en gris; c'était magnifique! Au bout de la vallée, on trouve une cascade superbe où il y a beaucoup de monde. Après la pause de midi, on monte encore un peu, en direction du refuge de Góriz, qui est en route pour la montée sur le Mont Perdu. Il n'y a plus d'arbres, ni arbrustes, ni rien. Que des rochers et des herbes: vraiment dans les montagnes! De plus, d'ici on avait une très bonne vue sur la vallée qui était maintenent même plus impressionante. On redescend, et retourne via le chemin en bas dans la vallée. Une route encore bien longue, mais joli aussi, à côté d'une petitie rivière et plusieurs cascades. C'était encore longue: 7 km, ce qu'on a fait en presque 2 heures (en doublant tout le monde!). Une superbalade: longue et fatiguant mais vraiment magnifique!

Mercredi: Deshabitado (7h). On décide de faire un tour visitant 5 villages abondonés. Dans cette région ils ont plantés des arbres pour lutter contre l'érosion. Les agriculteurs n'avait donc plus de champs et sont partis, laissant les jolies maisons et villages derrière. Pour nous, c'était une balade un peu bizarre: déjà d'être dans un village tout abondoné est étrange. Mais on n'avait pas attendu de retrouvrer 3 villages habités: le premier avec des jeunes (pour faire la fête, on pense!), le second avec un anarchist (qu'on a laissé tout seul...) et le troisième avec des personnes 'normales' avec un jardin potager, un panneau solaire et des voitures. En totale, c'était un joli route dans les fôrets, mais surtout étrange!

Jeudi: Torla-Huesca-Agèr. On part quand il commence de pleuvoir ;-) en voiture pour Huesca, une grande ville. On l'a trouvé moche, à l'americaine, et pas spèciale du tout... Donc, on est continués sur une petite route et on s'est arrêtés dans 2 petites villages: moitié abandonnés, des maisons superb à côté des maisons qui sont en train de tomber en ruïne; étrange pour ma part. Après encore un peu de route, on arrive à Agèr où on a monté sur le décollage delta, puis mangé dans le seul bon resto dans la petite village...

Vendredi: Corça (6h). Après le petit-déj, on prend le voiture pour Corça, une village de 15 maisons où la route s'arrête. On part donc aux pieds sur le chemin qui allonge le lac de barrage et qui se sert jusqu'à une corniche jolie. La dernière partie de la route se fait avec le falaise juste à côté (corde pour se tenir, chemin d'1 m en largueur). Après qu'on avait pris le déjeuner à côté de la rivière, on retourne sur le même chemin. Puis on descend jusqu'au lac où on a refroidi nos pieds :-)

Samedi: crête de décollage d'Agèr (2h) + retour. On a fait une petite rando sur le crête d'Agèr; il faissait froid, mais la vue était superbe: on pouvait voir les Pyreneés très bien, et jusqu'aux montagnes juste avant Barcelone (vue de 200 km). La route de retour: il pleuvait... dommage que les vacances était déjà fini...

Heureusement on a encore les photos: voyez-les ci-dessous (sous le nom 'Foto's Vakantie Spanje'; photos vacances Espagne en Néerlandais...).

Afgelopen zondag ben ik met Justin (vriend uit Delft die net is aangekomen voor een maandje Toulouse) naar Lourdes en Tarbes geweest. Een dagje uit naar een Franse toeristentrekker (Lourdes dan, Tarbes is niet echt een toeristenstad).

Wat is het mysterie van Lourdes? Tussen februari en juli 1858 is Maria 18 keer aan een zekere Bernadette verschenen in de 'grotte de Massabielle'. Ze heeft haar gezegd dat ze een bron moest slaan op een zekere plek (nu het bekende Lourdes-water) en dat ze de Maagd Maria was.
En hoe ziet dat er nu uit? Ten eerste, druk. Er komen jaarlijks zo'n 6 miljoen mensen op Lourdes af, waarvan ongeveer 50 000 mensen komen om genezen te worden. Dit jaar zouden er nog meer mensen moeten komen (10 miljoen?!), omdat het 150 jaar geleden is dat Maria aan Bernadette is verschenen. Er zijn 2 kerken vlak naast elkaar gebouwd, de een iets hoger dan de ander, en in de kerken hangen vele platen waarop mensen Bernadette en Maria bedankt worden voor genezing. Er naast ligt nog een enorme ondergrondse basiliek, die plaats zou bieden aan wel 20 000 mensen! Achter deze kerken ligt de grot, waar mensen langs lopen om het steen aan te raken. En er zijn kranen voor het Lourdes-water wat, volgens de legende, genezing zou bieden. Overigens, het water is onderzocht en zou geen andere eigenschappen hebben dan water uit andere bronnen in de buurt. Het water is gratis te tappen (en sommigen doen dat in grote hoeveelheden: 10 liter is niet vreemd), maar de winkels in de stad maken wel wat winst op de verkochte Lourdes-flessen.
Naast de kranen en de grot, liggen nog 2 onderdelen, wat mij betreft de meest indrukwekkend: de "bushokjes" voor de kaarsen en de zwembaden. Aangezien Bernadette telkens een kaars mee nam naar de grot, doen de pelgrims dit nu ook. Kleine kaarsen (30 cm hoog, smal, voor onze begrippen niet echt klein) tot aan enorme kaarsen van 2 meter lang met zeker 10 cm diameter. In totaal wordt er in Lourdes jaarlijks 700 ton (!!!) aan kaarsvet opgebrand! Dit gebeurd in een soort "bushokjes" (zie foto) en er zijn 4 mensen speciaal aangenomen om dit proces goed te laten verlopen. Zomers zijn er te veel kaarsen, dus s avonds worden overige kaarsen uitgemaakt en bewaard, waarna deze 4 personnen zich in de winter bezighouden met het opbranden van deze kaarsen: 4 ton per dag! Een indrukwekkend geheel. Daarnaast lagen de zwembaden. We hebben er niet veel van kunnen zien, want de baden zelf liggen zo'n beetje in de berg, met lange wachtrijen net erbuiten. De ingangen (mannen, vrouwen, zieken) zijn goed afgeschermd, zodat we niet kunnen zien hoe dat er verder aan toe gaat. De foto's zullen wat meer laten zien van deze pelgrimsstad.
Na Lourdes zijn we nog even naar Tarbes gegaan (lag op de terugweg), waar we ten eerste een heel lekker ijsje hebben gegeten. Daarna zijn we naar de Jardin Massey gegaan, een prachtige tuin, ruim opgezet, met vele verschillende bomen, planten, kleine riviertjes, een klein treintje voor de kinderen (met een oude man voorop!) en zelfs een concert. Hier hebben we wat rondgewandeld, geluisterd naar t concert en vooral foto's gemaakt. Hieronder een selectie :-)

Aanstaande zaterdag weer vliegen en komende zondagochtend vertrek k met François op vakantie naar Noord-Spanje! Over 2 weekjes dus een blog met flink wat foto's!