Het heeft even geduurd om een nieuwe blog te schrijven…
Zoals een aantal van jullie weten is Ronald Slingerland (docent LR, mn baas, en onderhand een goede vriend) overleden. Uiteraard was (ben) ik erdoor ontdaan en veel zin om leuke dingen te schrijven had k niet.
Toch, hoewel cru, het leven gaat door, en in Frankrijk is er een vakantie voor Saint-Toussaint (1 november). Dus, ik ben op vakantie geweest. Een flinke tour door het zuiden van Frankrijk: 2000 km in totaal!
Begonnen vorige week vrijdag, in Toulouse, richting Montpellier, onderweg gestopt in het schattige plaatsje Olargues. Nauwelijks toeristen, maar wel echt de moeite waard om te bezoeken. Nauwe steegjes, oude huizen en een glibberig ‘pad’ naar een kerk bovenop de heuvel. Bijzonder!
Doorgereden richting naar Aix-en-provence waar we hebben overnacht. De volgende dag zijn we richting Nice gereden (en ja, daar is het zo’n 20 graden en zonnig) waar we Grasse hebben bezocht. Weer nauwe steegjes (tja, vroeger waren er nog geen Hummers...), maar nu vrolijk gekleurde huizen (typisch voor de Provence) en nog veel activiteit op straat, ook al was t al bijna avond. Geslapen in een tent; overdag warm, maar ca 3 graden ’s nachts, dus kleding aan, warme slaapzak en 2 dekens... zo konden we tenminste redelijk slapen.
Zondag naar de Gorges du Verdon: een kloof in de aarde met een lengte van 25 km. Imposant door de lengte, maar ook door de hoogte (wel tot 700 m!). Prachtige kleuren: groen, geel, oranje en rood door de herfst gecombineerd met het grijs van de rotsen. Onderweg gestopt om een jochie van 10 ofzo van een brug te zien bungee-jumpen! De Gorges du Verdon mondt uit in het artificieel aangelegde Lac Sainte-Croix. Een prachtig blauw meer; vlakbij op een berg gelunchd met stokbrood en kaas, in de zon!
Na wat rond te hebben gewandeld, zijn we verder gereden richting Les Mées, een rotsformatie die uit t niets lijkt te komen. Dichterbij bekeken zijn t allemaal kleine steentjes die met een soort cement vast lijken te zitten. Toch, het zijn natuurlijke rotsen, dus cement zal t wel niet zijn... Wel bijzonder!
Gelogeerd in de tent in het dorp Laragne. De volgende dag het dorpje Upaix, vlakbij Laragne bezocht. Met zo’n 2000 inwoners is t niet groot, maar wel schattig en vooral met een mooi uitzicht over de verschillende bergketens die tientallen of honderden kilometers verderop liggen.
Daarna door de bergen heen richting Auvergne. Een wat sombere streek: paars, groen, wolken, koud, donker, leegte. Na 2 nachten in de kou, zonder douche, was een hotel in Saint-Nectaire (klein dorpje) heel welkom. Wat kan een warme douche een luxe zijn op zo’n moment!
De volgende dag konden we zeker een half uur rijden om een boulangerie te vinden (voor de dagelijkse croissant en pain au chocolat als ontbijt)... dat geeft de leegte van de Auvergne wel aan.
Het was regenachtig, niet echt weer voor een fijne wandeling, dus doorgereden naar Angoulème, waar we een paar dagen zijn gebleven. Daar hebben we gewandeld bij drie bronnen (water), zelfs op de foto (zie hieronder) is dat enigszins te zien.
De laatste dag zijn we naar een kerk bij Aubeterre gegaan. Een kerk uit de 12e eeuw die is uitgehouwen, wel te verstaan. Niet een kerk zoals je een kerk verwacht, maar een gat in de rotsen (kalksteen, denk k), een enorme hal, die dienst deed als kerk. Inclusief necropolis, waar zelfs nog wat delen van skeletten lagen (rechterfoto). De linkerfoto laat ten eerste de grootte zien, ten tweede zie je er een gat in de grond dat waarschijnlijk werd gebruikt als doopbad. En in het ‘torentje’ (sorry, ben correcte naam vergeten) werden relikwiën bewaard, al zijn die nu allemaal verdwenen. Het was bijzonder om te bezoeken, vooral omdat je dit echt niet kan verwachten.
En daarna, helaas, weer teruggereden naar Toulouse.
Nu, hier op Ensica, heb ik bar weinig te doen deze week. Morgen de hele dag college, en vrijdagochtend ook, maar verder niet. Dus doe k een beetje andere dingen (zoals een veel-te-lange blog schrijven) en volgende week kan k er weer goed tegenaan met vrijwel de hele week college!
Bon, je vous dit “À la prochaine”!
Gisteravond hebben 'fruits de mer' gegeten. Dat was voor mij wel een nieuwe ervaring... :-) We hadden gamba's, amandes de mer, bulots en bigorneaux. De eerste kennen jullie natuurlijk wel, de tweede lijkt wat op een mossel maar is een stuk groter (en taaier) en de laatste twee zijn echte zee-slakken... bigorneaux zijn heel klein (1 cm) en uit t huisje kun je een "slakje" trekken, wat je kunt eten. De eerste was natuurlijk een overwinning op mezelf (het was de eerste keer!) en daarna vond ik ze zelf best lekker. Dat ging goed. Op naar de volgende: de bulot. Dat is een grotere zee-slak van zeker 5 cm. T beestje uit zn huisje trekken en opeten maar! Nou goed, dat is niet mn favoriet geworden. Nog niet in elk geval... Wel wat foto's als bewijs!
Maar waarom heet deze blog ‘baptême’? Omdat ik gisteren mijn lucht-doop in het deltavliegen heb gemaakt! Niet alleen, want t kost wat tijd om te leren, maar met een ervaren vlieger (moniteur). Deltavliegen kennen we in Nederland niet, omdat je er bergen voor nodig hebt…. En die hebben we niet. Maar goed, hier is parapenten en deltavliegen heel normaal. Bij parapenten gebruik je een parachute waar je onder ‘zit’, bij deltavliegen hang je plat liggend onder een vleugel.
Begonnen vorige week vrijdag, in Toulouse, richting Montpellier, onderweg gestopt in het schattige plaatsje Olargues. Nauwelijks toeristen, maar wel echt de moeite waard om te bezoeken. Nauwe steegjes, oude huizen en een glibberig ‘pad’ naar een kerk bovenop de heuvel. Bijzonder!
