Baptême :-)

Bonjour!
Een drukke week achter de rug, vorig weekend waren mijn ouders op bezoek in Toulouse (heel leuk en fijn weekend) en van maandag t/m vrijdag heb ik eindelijk echt vakken gevolgd. Vrijdagochtend mn tweede tentamen in t Frans gemaakt, ging wel oke, maar t tentamen was (voor iedereen overigens) te lang en ging niet echt over helicopters (vak: Introduction aux helicopters). Goed, toch maar weer gedaan.
Hoe t trouwens met mn Frans gaat? Erg goed, eigenlijk. Dat wil zeggen: ik praat vrijwel alleen maar Frans, heb hele dagen colleges in t Frans (ja, zelfs aéroacoustique). En nog steeds af en toe wat woordjes leren uit n boek. Tip voor als je een taal wil leren: ga in t land wonen, zoek wat vrienden en t gaat supersnel!

Maar waarom heet deze blog ‘baptême’? Omdat ik gisteren mijn lucht-doop in het deltavliegen heb gemaakt! Niet alleen, want t kost wat tijd om te leren, maar met een ervaren vlieger (moniteur). Deltavliegen kennen we in Nederland niet, omdat je er bergen voor nodig hebt…. En die hebben we niet. Maar goed, hier is parapenten en deltavliegen heel normaal. Bij parapenten gebruik je een parachute waar je onder ‘zit’, bij deltavliegen hang je plat liggend onder een vleugel.
Gisteren zijn we naar een niet al te hoge berg gegaan (hoogteverschil tussen start en landing van circa 300 meter) waarop we de vleugels hebben voorbereid (je gaat altijd met een groep, gisteren met zn achten). Daarna harnas aan waarmee je aan de vleugel wordt bevestigd. Dan de take-off oefenen : samen met de moniteur synchroon rennen. En dan met de vleugel naar de take-off plaats: een heuveltje van 1 à 2 m hoog en zo’n 8 meter lang. Na die 8 meter is er niets meer behalve afgrond met rotsen. Oftewel, binnen die 8 meter moet je genoeg rennen om snelheid te maken om op te stijgen. Alles vastgeklikt, en dan wachten tot de goede wind. Dat duurt een tijdje (met een lekker doortikkend hart!) maar dan gaan we toch echt: rennen en voor je t weet (letterlijk) hang je onder die vleugel. Helemaal vrij in de lucht, je kunt naar beneden kijken, je kunt lekker hangen onder de vleugel, alles loslaten. De moniteur stuurt (verplaatsen lichaamsgewicht) en we versnellen en decelereren een keer: wow, dat effect is heel duidelijk merkbaar. Bij versnelling voel je de wind om je oren suizen en als we afremmen voel je de lucht tegen je borst drukken. Dan alweer klaarmaken voor de landing: de moniteur stuurt op t grasveld af en we “rennen” alvast in de lucht om daar mee verder te gaan wanneer we de grond voelen, maar een luchtstoot breekt dit een beetje af en we vallen zachtjes op onze knieen in t gras. Ook prima. Opstaan, vleugel van de landingsplaats weg tillen en inklappen. Daarna volgt de rest van de groep. En als iedereen zn ‘sprong’ heeft gemaakt gaan we nog met zn allen een warme chocolademelk drinken (ja, t was gisteren ca 1 graadje warm… of koud…).
Ondanks dat de vlucht maar 3 minuten duurde was t een super-ervaring! Rennen van een heuveltje ‘richting afgrond is enigszins ‘eng’ (oke, voor mij viel dat wel mee ;-) …).Maar tegelijkertijd ook heel tof, omdat je weet dat die vleugel wel doet wat ie moet doen: vliegen. En zodra je onder de vleugel hangt, ben je vrij, kun je rondkijken, met de lucht mee bewegen: tis een fantastisch gevoel !

Blog (eindelijk) geschreven, nu ga k m in t Frans vertalen, en daarna nog wat Franse woordjes studeren. Zo kom k mn zondag wel weer door. En vanaf morgen weer lekker aan de bak met mn vakken! Het gaat goed hier in Toulouse!